In Grazige Weiden

Neem toch uw zoon, uw enige, die u liefhebt, Izak, ga naar het land Moria, en offer hem daar als brandoffer op een van de bergen die Ik u noemen zal.

Genesis 22 vers 2

Wat was dat voor Abraham ontzettend moeilijk! Jarenlang hadden hij en Sara gewacht op een zoon. En nu gaf God hem de opdracht hun lieveling te offeren. Om hem op een altaar te leggen en daar te doden! – Zouden wij tot zo’n offer in staat zijn?

Van eeuwigheid af was de Heere Jezus bij God, in het Vaderhuis. Al Zijn vreugde en welbehagen vond de Vader in Hem. Hij was Zijn Oogappel.

Nooit zullen we kunnen doorgronden wat het voor de Vader geweest moet zijn om Zijn Zoon af te staan. Abraham kreeg de opdracht – en met een bloedend hart wilde hij gehoorzaam zijn. God had echter van niemand een opdracht gekregen. Wie zou Hem kunnen bevelen?

Nee, de gave van Zijn Zoon kwam voort uit Zijn eigen hart. Het was Zijn Goddelijke liefde die Hem daartoe bewoog. Niet alleen was het plan in Zijn hart, ook heeft Hij het uitgevoerd. Hij zond Zijn Zoon Zelf naar Golgotha, in die vreselijke dood!

Heel het volk was getuige van de donderslagen, de bliksems, het bazuingeschal en de rokende berg. Toen het volk dit zag, sidderden zij en bleven op een afstand staan.

Exodus 20 vers 18

Westelijk van Bremen ligt de stad Delmenhorst. Daar was twee jaar geleden in een park een familie van zes personen aan het barbecueën, gezellig onder een boom. Het was boven de 30 graden. Een hevige onweersbui trok over. De bliksem sloeg in de boom. Het zestal raakte ernstig gewond; twee van hen moesten zelfs gereanimeerd worden, maar ze overleefden het wel.

De bliksemstralen en donderslagen in de dagtekst waren er toen God vanaf de berg Sinaï Zijn wet aan de mensen bekendmaakte. Zijn heilige eisen zijn inderdaad schrikwekkend, want wij kunnen er niet aan voldoen!

Sinds het kruis van Christus laat God de boodschap van de genade verkondigen. Het is niet meer: ‘Houd de wet om zalig te worden’, maar: ‘Geloof in de Heere Jezus Christus om gered te worden’. Het is niet meer verdienste, maar genade. Daarvoor schrikken we niet terug, maar dat trekt ons aan en we prijzen God ervoor!

Veertig jaar hebt U hen onderhouden in de woestijn. Zij hebben geen gebrek geleden, hun kleren zijn niet versleten en hun voeten zijn niet opgezwollen.

Nehemia 9 vers 21

Tienduizenden wandelaars uit zo’n 70 verschillende landen lopen vandaag de laatste etappe van de Nijmeegse Vierdaagse. Langs de route staan overal verzorgingsposten. Er zijn 350 vrijwilligers van het Rode Kruis in touw, samen met een heleboel artsen, masseurs en EHBO’ers. Ze prikken gemiddeld zo’n 15.000 blaren door en gebruiken 25 kilometer medische tape.

Dan hadden de Israëlieten het beter!

Die trokken veertig jaar door de woestijn, maar hun voeten zijn niet opgezwollen geweest. Ze hebben geen blaar gehad. Hun kleding raakte niet versleten. Elke dag viel het manna op de aarde en zonder ophouden stroomde het water uit de rots. Inderdaad, ze hebben geen gebrek geleden.

Zó zorgt God nu voor al Zijn kinderen. Dat betekent niet dat al onze wensen worden vervuld. Maar Hij geeft ons alles wat Hij in Zijn grote wijsheid voor ons goed en nodig acht – en Hij vergist Zich niet!

De Farizeeër stond daar en bad dit bij zichzelf: O God, ik dank U dat ik niet ben zoals de andere mensen (...) De tollenaar bleef op een afstand staan en wilde ook zelfs zijn ogen niet naar de hemel opheffen, maar sloeg op zijn borst en zei: O God, wees mij, de zondaar, genadig.

Lukas 18 vers 11 en 13

Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden.

De één was een religieuze man, leefde uiterst correct en dacht dat God met hem tevreden zou zijn. Hij ging ervan uit dat hij door zijn religieuze positie en inspanningen aangenomen zou worden.

De ander was een openlijke zondaar, een tollenaar. Die keek niet eens op naar de hemel, maar sloeg zich op de borst en bad God hem genadig te zijn. Deze ging gerechtvaardigd naar huis.

Waarin verschilden zij? De eerste zag zich zoals nogal wat mensen die braaf naar de kerk gaan. Ze geven toe dat ze niet volkomen zijn, maar geloven toch dat ze de hemel verdienen. Ze hebben immers hun best gedaan! De tollenaar maakte zich geen illusies. Hij vond zich niet rechtvaardig, maar bad om genade. Déze man vond vrede met God! De ander bleef, tevreden als hij was met zichzelf, ver van God.

Dat is goed en welgevallig in de ogen van God, onze Zaligmaker, Die wil dat alle mensen zalig worden en tot kennis van de waarheid komen.

1 Timotheüs 2 vers 3 en 4

De man kwam thuis. Alles was overhoop gehaald. Er was ingebroken. De dief was verdwenen, maar niet spoorloos. Hij had tijdens de inbraak z’n mobieltje in de oplader gestoken. Toen hij vertrok, vergat hij hem mee te nemen. De politie kreeg de inbreker op een presenteerblaadje aangeboden.

Voor God is geen enkele misdadiger spoorloos. Want als de Alziende is Hij ooggetuige van elk misdrijf. Dat betekent: van elke zonde. Dus ook van die verkeerde gedachten die in ons opkomen!

Het menselijk recht verdeelt mensen in twee groepen: mensen die de wetten hebben overtreden en daarom schuldig zijn, en mensen die zich aan de wet houden. Het Goddelijk recht zegt dat alle mensen zondaars zijn. Of wíj het daar nu wel of niet mee eens zijn, is niet bepalend. Als de hoogste Rechter spreekt God het vonnis uit. Deze Rechter wil echter onze Zaligmaker, onze Heiland zijn. Dat is welgevallig in Zijn ogen. Daarom nodigt Hij ons allen uit ons te laten redden.

Hij spreidde een wolk uit om hen te bedekken en gaf vuur om de nacht te verlichten.

Psalm 105 vers 39

Vandaag start de Nijmeegse Vierdaagse. Het begon in 1909. Het doel was om de conditie van militairen op te vijzelen. Er deden er 296 mee, met nog tien andere liefhebbers. Nu lopen er rond de 50.000 de afstanden van 30, 40 of 50 kilometer. Zeker als het warm is, is het soms afzien.

Het volk Israël trok veertig jaar door de woestijn. Ze hadden het aan hun eigen ongeloof te wijten. Hoe ver ze op een dag trokken, zegt de Bijbel niet, maar God zorgde voor hen. Hij gaf immers de wolkkolom. Die ging voor hen uit om de weg te wijzen. Maar tegelijk hing die als een enorm wolkenveld boven hen als een bescherming tegen de brandende zon.

God zorgt voor al Zijn kinderen. Elke dag opnieuw. Dat wil niet zeggen dat Hij alle moeilijkheden uit ons leven wegdoet. Dat zouden we wel prettig vinden, maar dat zou vaak niet goed voor ons zijn. Als Hij ons dingen te dragen geeft, heeft Hij daarmee ons geestelijk welzijn op het oog. Als we dan door moeilijkheden moeten gaan, beschermt Hij ons, geeft Hij ons kracht en draagt Hij ons. Daardoor bewijst Hij Zijn grote liefde en zorg.