In Grazige Weiden

Hij stond op en ging naar zijn vader. En toen hij nog ver van hem verwijderd was, zag zijn vader hem en deze was met innerlijke ontferming bewogen en hij snelde hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.

Lukas 15 vers 20

In 1951 speelde de 6-jarige Luis Armando Albino met z’n broer in een park in Californië. Een vrouw beloofde hem snoep en nam hem mee. Een stel voedde hem op als hun eigen zoon. Pas na 73 jaar werd hij gevonden. Een nichtje van hem had voor de lol een online DNA-test gedaan. Uiteindelijk leidde dat ertoe dat de man met zijn familie verenigd werd, in juni 2024.

De vereniging van de verloren zoon met zijn vader is een prachtig beeld van hoe God de zondaar ontvangt als die zich tot Hem bekeert. God ziet hem al van verre en Hij staat daar met geopende armen. Hij smeekt alle mensen om zich met Hem te laten verzoenen. Wat echter nodig was, was de ommekeer bij de jongen: eerst innerlijk en daarna natuurlijk ook uiterlijk. Hij besefte dat hij tegen z’n vader had gezondigd, stond op en ging naar hem terug.

God wacht er met verlangen op dat een mens tot inkeer komt en tot Hem terugkeert.

De liefde is sterk als de dood, de hartstocht onstuitbaar als het graf. Haar vonken zijn vurige vonken, vlammen van de HEERE. Vele wateren kunnen de liefde niet uitblussen en rivieren spoelen haar niet weg.

Hooglied 8 vers 6 en 7

Alleen liefde, Goddelijke liefde kan de Heere Jezus hebben bewogen naar Golgotha te gaan. Zelfs de wateren van Gods oordeel waren niet in staat die liefde uit te blussen.

Liefde denkt aan de ander. De Zoon dacht allereerst aan Zijn God en Vader. Gods eer was door de zonde geroofd; dat moest worden hersteld. En de Vader wilde Zich aan ons mensen openbaren. De Heere Jezus wilde niets liever dan dit verlangen van God vervullen.

Hij dacht in Zijn liefde ook aan ons. Wij waren verloren. Voor eeuwig moesten wij uit Gods tegenwoordigheid worden verwijderd. Vreselijk! Daarmee kon Hij niet tevreden zijn. Hij wenst ons gelukkig te zien. Daarom ging Hij in de dood. Hij nam de straf op Zich die wij hadden verdiend.

Zijn liefde bracht Hem in de golven van Gods oordeel. Ook die konden Hem niet weerhouden.

Deze Jezus is de steen die door u, de bouwers, veracht werd, maar Die de hoeksteen geworden is. En de zaligheid is in geen ander, want er is onder de hemel geen andere naam onder de mensen gegeven waardoor wij zalig moeten worden.

Handelingen 4 vers 11 en 12

De plaats Altenerding ligt in Beieren. Op het station daar stapten drie jongens op de koppeling tussen twee treinstellen. De machinist had niets door en reed op volle snelheid. De drie waren echter door iemand anders gezien. Bij het volgende station, in Erding, wachtte de politie hen op. Het reizen met de trein is aan regels gebonden. Dat mag je best jammer vinden, maar daar wordt niet naar gevraagd.

Wie op reis wil naar de hemel, zal zich ook moeten voegen naar de ‘regels’ die de God van de hemel heeft opgesteld. Het is eigenlijk maar één regel: je komt er alleen door het geloof in de Heere Jezus Christus.

Dat alle religies allemaal wegen naar dezelfde hemel zijn, is een leugen. Volgens al die godsdiensten moet je zelf aan het werk om je zaligheid te verdienen. Alleen Christus zegt: ‘Ik heb alles voor jou volbracht!’

Toen kwamen zij bij Mara. Zij konden echter het water uit Mara niet drinken, want het was bitter. Daarom gaf men het de naam Mara.

Exodus 15 vers 23

Jubelend zongen de Israëlieten het lied van de verlossing, toen ze op het droge pad door de Rode Zee waren getrokken. Ze waren nu volkomen in veiligheid. – Drie dagen reisden ze door de woestijn. Nu bleek bij de eerste oase het water ondrinkbaar te zijn. Ze morden. De grote verlossing hadden ze net beleefd, maar ze vertrouwden er niet op dat God ook verder voor hen zou zorgen.

Herkennen we dat? Als Gods kinderen kennen we het werk van de Heere Jezus aan het kruis. We weten dat we door Zijn bloed volkomen zijn bevrijd. Eeuwige verlossing hebben we ontvangen. En hoe reageren wij als dingen in ons leven opkomen die bitter zijn? Zijn niet vaak kleinigheden al genoeg om ons ondankbaar te maken?

Wat valt dan te doen? Alleen het hout in het water werpen (vers 25)! De Heere Jezus is het groene hout, Hij is de volkomen Mens. Als we Hem ‘invoeren’, als we overdenken hoe Hij in alle omstandigheden op aarde was, verdwijnt de bitterheid en wordt alles zoet.

De Zoon des mensen is gekomen om zalig te maken wat verloren is (...) Zo is het ook niet de wil van uw Vader, Die in de hemelen is, dat een van deze kleinen verloren gaat.

Mattheüs 18 vers 11 en 14

Het is de schrik van veel ouders, het gebeurt gelukkig niet vaak, maar soms wel: dat een kindje in de auto wordt vergeten. Vandaag twee jaar geleden wilde een vader in Sausheim in de Elzas z’n zoontje van 16 maanden naar de opvang brengen, maar reed in plaats daarvan direct naar zijn werk. Pas ’s avonds, toen zijn vrouw belde, merkte hij het. Voor de kleine was het te laat.

Vreselijk, een kleintje te moeten verliezen! Een grote troost is het, dat de Heere Jezus uit de hemel is gekomen om het verlorene te behouden. Dat ook de Vader niet wil dat één van hen verloren gaat.

Ze zijn van nature verloren. Al hebben ze nog nooit één bewuste zonde gedaan, de zondige natuur is in ieder. Maar ook daarvoor stierf de Zoon des mensen. Op grond van Zijn kruis zullen zuigelingen die overlijden, in de hemel komen om Hem de lof toe te zingen, evenals de miljoenen kleinen die als miskraam geboren zijn of in de baarmoeder van het leven zijn beroofd. Ze zijn allen tot eer van God!

Toen zij weggingen om olie te kopen, kwam de bruidegom; en zij die gereed waren, gingen met hem naar binnen naar de bruiloft, en de deur werd gesloten. Later kwamen ook de andere meisjes, die zeiden: Heer, heer, doe ons open! Hij antwoordde en zei: Voorwaar, ik zeg u: ik ken u niet.

Mattheüs 25 vers 10 tot en met 12

In de Oodi Centrale Bibliotheek in Helsinki werd vandaag twee jaar geleden een boek ingeleverd: de Finse vertaling van een roman van Sir Arthur Conan Doyle. Het was 84 jaar te laat. De uiterlijke retourdatum was 26 december 1939. De beheerder had er wel begrip voor. In november 1939 was Rusland binnengevallen. De Finnen hadden wel andere dingen aan hun hoofd. Dat het boek te laat was, werd niemand kwalijk genomen.

Het allerergste wat een mens kan overkomen, is dat hij te laat is om zich tot God te bekeren. Want dan staat hij voor eeuwig buiten!

Eigenlijk ‘overkomt’ hem dat niet, maar het is gewoon zijn eigen schuld. God roept hem op om zich te bekeren, zijn zonden te belijden en in de Heere Jezus te geloven. Als hij dat niet doet, is dat zijn keus. Maar dan moet hij in de hel niet klagen!