In Grazige Weiden

Toen kwamen zij bij Mara. Zij konden echter het water uit Mara niet drinken, want het was bitter. Daarom gaf men het de naam Mara.

Exodus 15 vers 23

Jubelend zongen de Israëlieten het lied van de verlossing, toen ze op het droge pad door de Rode Zee waren getrokken. Ze waren nu volkomen in veiligheid. – Drie dagen reisden ze door de woestijn. Nu bleek bij de eerste oase het water ondrinkbaar te zijn. Ze morden. De grote verlossing hadden ze net beleefd, maar ze vertrouwden er niet op dat God ook verder voor hen zou zorgen.

Herkennen we dat? Als Gods kinderen kennen we het werk van de Heere Jezus aan het kruis. We weten dat we door Zijn bloed volkomen zijn bevrijd. Eeuwige verlossing hebben we ontvangen. En hoe reageren wij als dingen in ons leven opkomen die bitter zijn? Zijn niet vaak kleinigheden al genoeg om ons ondankbaar te maken?

Wat valt dan te doen? Alleen het hout in het water werpen (vers 25)! De Heere Jezus is het groene hout, Hij is de volkomen Mens. Als we Hem ‘invoeren’, als we overdenken hoe Hij in alle omstandigheden op aarde was, verdwijnt de bitterheid en wordt alles zoet.

De Zoon des mensen is gekomen om zalig te maken wat verloren is (...) Zo is het ook niet de wil van uw Vader, Die in de hemelen is, dat een van deze kleinen verloren gaat.

Mattheüs 18 vers 11 en 14

Het is de schrik van veel ouders, het gebeurt gelukkig niet vaak, maar soms wel: dat een kindje in de auto wordt vergeten. Vandaag twee jaar geleden wilde een vader in Sausheim in de Elzas z’n zoontje van 16 maanden naar de opvang brengen, maar reed in plaats daarvan direct naar zijn werk. Pas ’s avonds, toen zijn vrouw belde, merkte hij het. Voor de kleine was het te laat.

Vreselijk, een kleintje te moeten verliezen! Een grote troost is het, dat de Heere Jezus uit de hemel is gekomen om het verlorene te behouden. Dat ook de Vader niet wil dat één van hen verloren gaat.

Ze zijn van nature verloren. Al hebben ze nog nooit één bewuste zonde gedaan, de zondige natuur is in ieder. Maar ook daarvoor stierf de Zoon des mensen. Op grond van Zijn kruis zullen zuigelingen die overlijden, in de hemel komen om Hem de lof toe te zingen, evenals de miljoenen kleinen die als miskraam geboren zijn of in de baarmoeder van het leven zijn beroofd. Ze zijn allen tot eer van God!

Toen zij weggingen om olie te kopen, kwam de bruidegom; en zij die gereed waren, gingen met hem naar binnen naar de bruiloft, en de deur werd gesloten. Later kwamen ook de andere meisjes, die zeiden: Heer, heer, doe ons open! Hij antwoordde en zei: Voorwaar, ik zeg u: ik ken u niet.

Mattheüs 25 vers 10 tot en met 12

In de Oodi Centrale Bibliotheek in Helsinki werd vandaag twee jaar geleden een boek ingeleverd: de Finse vertaling van een roman van Sir Arthur Conan Doyle. Het was 84 jaar te laat. De uiterlijke retourdatum was 26 december 1939. De beheerder had er wel begrip voor. In november 1939 was Rusland binnengevallen. De Finnen hadden wel andere dingen aan hun hoofd. Dat het boek te laat was, werd niemand kwalijk genomen.

Het allerergste wat een mens kan overkomen, is dat hij te laat is om zich tot God te bekeren. Want dan staat hij voor eeuwig buiten!

Eigenlijk ‘overkomt’ hem dat niet, maar het is gewoon zijn eigen schuld. God roept hem op om zich te bekeren, zijn zonden te belijden en in de Heere Jezus te geloven. Als hij dat niet doet, is dat zijn keus. Maar dan moet hij in de hel niet klagen!

Dood, waar is uw prikkel? Graf, waar is uw overwinning?

1 Korinthe 15 vers 55

Waar de dood intreedt, is rouw en verdriet. Als de gestorvene echter in de Heere Jezus geloofde, zijn de nabestaanden niet zonder troost. God kan ons weliswaar de rouw niet besparen, maar in Zijn Woord schenkt Hij troost.

Allereerst toont Hij dat sterven winst is. Wie de Heere Jezus door de dood tot Zich heeft geroepen, is bij Hem in de heerlijkheid. Hij is ons voorgegaan. Kinderen van God die ontslapen, hebben het doel bereikt. Zij zien Hem in Wie ze geloofden. Daar worden alle raadsels van het aardse leven opgelost, de onbeantwoorde vragen beantwoord.

Die ons zijn voorgegaan, hebben iedere ziekte en zwakheid afgelegd. Wanneer hun lichaam wordt opgewekt, is het een verheerlijkt lichaam dat door niets aangetast kan worden.

Als u in rouw bent, laat u door het verdriet dan niet overweldigen. Verwacht de komst van de Heere Jezus! Dan zullen allen die in Hem ontslapen zijn, opstaan om voor eeuwig bij Hem te zijn. Dat duurt niet lang meer, want Hij zei dat Hij spoedig komt!

Een van hen, hun eigen profeet, heeft gezegd: Kretenzen zijn altijd leugenaars, kwade beesten, luie buiken.

Titus 1 vers 12

Rond 600 v.Chr. leefde de filosoof Epimenides, op Kreta. In één van zijn gedichten beweerde hij dat de eilandbewoners altijd liegen. Dat haalde Paulus aan. De uitspraak van de filosoof staat bekend als een probleem. Hij kwam zelf van het eiland. Loog hij, toen hij zei dat alle Kretenzen liegen? Dat zou inhouden dat de bewoners van Kreta juist waarheidslievend waren. Paulus bevestigde de uitspraak echter: “Dit getuigenis is waar”.

God is de Enige Die nog nooit gelogen heeft, ja, zelfs niet kán liegen. Geen mens zal toch durven beweren dat hij nog nooit een onwaarheid heeft gezegd, al was het dan maar een halve?

God is waarachtig en Hij haat de leugen. Elke onwaarheid is een zonde waarover Hij het oordeel moet brengen. Dat zou er slecht voor ons uitzien, als Hij dat oordeel niet over Zijn eigen Zoon had uitgeoefend! Hij gaf Hem de opdracht om aan het kruis onze vele zonden op Zich te nemen en de straf erover te dragen. Jezus Christus werd door God geslagen, zodat wij gerechtvaardigd konden worden.

Toen zei Pilatus tegen Hem: Hoort U niet hoeveel zij tegen U getuigen? Maar Hij antwoordde hem op geen enkel woord, zodat de stadhouder zich zeer verwonderde.

Mattheüs 27 vers 13 en 14

De omstandigheden werden donkerder. Daardoor schitterde de heerlijkheid van onze geliefde Zaligmaker steeds meer.

Hij was volkomen onschuldig. De Romeinse stadhouder moest de beoordeling over Hem uitspreken. Minstens drie keer gaf Pilatus aan dat hij geen schuld in de Heere Jezus vond. Zijn aanklagers stonden Hem echter heftig te beschuldigen. Het éne na het andere verwijt werd Hem naar het hoofd geslingerd. De Heiland hoorde dat – en zweeg.

Pilatus ondervroeg Hem. Op zijn beginvraag of Hij de Koning van de Joden was, antwoordde de Heere Jezus. Hij gaf altijd eerlijk getuigenis over Zijn Persoon. Maar toen Pilatus Hem vroeg te reageren op alle beschuldigingen, antwoordde Hij niets. Valse aantijgingen liet Hij liggen, want Hij streed niet voor eigen eer. Dat maakte op de stadhouder diepe indruk. Hij begreep dat niet een gewoon mens voor hem stond. Toch veroordeelde hij de Onschuldige!