In Grazige Weiden

Toen spande een man in zijn onschuld de boog en trof de koning van Israël tussen de verbindingsstukken en het harnas.

1 Koningen 22 vers 34

De goddeloze koning Achab werd door Gods profeet aangekondigd dat hij niet levend zou terugkomen van zijn oorlog tegen Syrië. Hij bedacht een plan om aan dat lot te ontkomen. Om door de vijanden niet herkend te worden, trok hij het uniform van een gewone soldaat aan. – Een man van het vijandelijke leger schoot in het wilde weg een pijl naar de Israëlieten. Die trof Achab precies tussen twee delen van zijn harnas. Het was een pijl uit Góds koker! Op de avond van die dag stierf hij.

Geen mens kan God ontvluchten. Als Hij de datum van het levenseinde heeft vastgesteld, is er geen ontkomen aan. Een virus of een bacterie is voor Hem voldoende om een mens te vellen.

Het is dan ook gewoon dom om te denken dat je God te slim af kunt zijn. Het is verstandig om je aan Hem over te geven. Als iemand eerlijk voor God toegeeft dat hij een zondaar is, wordt hij een wonderlijke ervaring rijker: God scheldt hem dan alle schuld kwijt. Dat kan Hij doen, omdat Zijn Zoon die schuld op Zich heeft genomen.

Het heeft de Vader behaagd dat in Hem [= Christus] heel de volheid wonen zou, en dat Hij door Hem alle dingen met Zichzelf verzoenen zou, door vrede te maken door het bloed van Zijn kruis.

Kolosse 1 vers 19 en 20

In 1896 overleed Alfred Nobel. In zijn testament had de Zweed bepaald: ‘Er dient een fonds te worden gevormd, waarvan de rente jaarlijks als prijs wordt uitgereikt aan degenen die in het afgelopen jaar de grootste bijdrage leverden aan de mensheid’. De felbegeerde Nobelprijs was in het leven geroepen. Alfred Nobel werd zo een voorvechter van de vrede, terwijl hij bij leven toch bekend was als de uitvinder van het dynamiet.

Wie leverde de grootste bijdrage ooit aan de mensheid? Wie zorgde werkelijk voor vrede? Het is de Heere Jezus!

Hij is ervoor gestorven. Want de vijandschap en strijd is het gevolg van de zonde. Om vrede te maken moet die zonde dan ook worden weggedaan. Dat heeft Christus gedaan door aan het kruis te sterven. Door het geloof in Hem krijgen we deel aan de vrede met God. Voor dat werk verdient onze Heere Jezus de lof tot in alle eeuwigheid!

De vreze des HEEREN is rein, zij houdt voor eeuwig stand; de bepalingen van de HEERE zijn waarachtig, met elkaar zijn zij rechtvaardig. Zij zijn begerenswaardiger dan goud, ja, dan veel zuiver goud; en zoeter dan honing en honingzeem uit de raat.

Psalm 19 vers 10 en 11

In West-Afrika groeit de katemfeplant. De vrucht ervan wordt wel de ‘wonderbes’ genoemd. Ook de zaadjes erin zijn mierzoet. De stof thaumatine die uit de katemfeplant wordt gehaald, is maar liefst 3250 keer zo zoet als suiker.

Nóg zoeter zijn de “bepalingen van de HEERE”, dat is het Woord van God. Want elke zoete stof van de aarde werkt slechts voor een tijd. Je kunt lepels vol suiker eten, maar als je daarna in een citroen bijt, springen de tranen in je ogen.

Gods Woord is eeuwig. Er rust een eeuwigdurende zegen op het lezen ervan, het overdenken ervan en het eraan gehoorzamen. In Gods Woord wordt elk mens opgeroepen voor Hem te knielen, zijn zonden te belijden en te geloven in Jezus Christus en Zijn sterven aan het kruis. Wie dat doet, wordt gered. Zijn schuld wordt hem kwijtgescholden en hij is voor eeuwig Gods kind en gezegend. Dát is pas zoet!

Hij nam brood en nadat Hij gedankt had, brak Hij het en gaf het aan hen met de woorden: Dit is Mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt. Doe dat tot Mijn gedachtenis.

Lukas 22 vers 19 

Vandaag is het Bevrijdingsdag; gisteren werden de doden herdacht. Tijdens de oorlogsjaren vonden velen de dood. Velen zijn ook heel direct gevallen om de bevrijding te bewerken. Wie zo’n offer brengt, verdient het om herinnerd en geëerd te worden.

Is de Heere Jezus het niet meer dan waard dat de hele mensheid Hem in dankbare herinnering zou houden? Dat we niet slechts één keer per jaar, maar steeds weer aan Zijn offer denken?

Hij ging naar het kruis om onze plaats in het oordeel in te nemen. Hij ging in de dood, zodat allen die Hem in het geloof aannemen, het eeuwige leven kunnen ontvangen. Hij betaalde daadwerkelijk de prijs van Zijn leven. En Hij wist van tevoren dat Hij Zijn leven moest afleggen.

Door Zijn dood heeft Hij ons volkomen bevrijd: van de macht van de zonde, van het juk van de wet en de verplichting onszelf te verbeteren, van de tirannie van de satan en van de angst voor de dood!

Denk aan mij, wanneer het u goed zal gaan (...) Het hoofd van de schenkers dacht echter niet meer aan Jozef, maar hij vergat hem.

Genesis 40 vers 14 en 23

Tussen Den Haag en Wassenaar ligt de Waalsdorpervlakte. Op die plek zijn in de Tweede Wereldoorlog 250 tot 280 verzetsstrijders doodgeschoten. Ze werden in de duinen begraven. Een helmgrasplanter die wel in het verboden gebied mocht komen, wist de meeste graven te markeren, zodat ze na de oorlog teruggevonden konden worden. Elk jaar vindt daar een herdenking plaats waarbij de grote Bourdon-klok wordt geluid.

De Egyptische hoveling dacht niet meer aan Jozef, hoewel hij hem daarom had gevraagd én hij het verdiende. – Gedenken wij de Heere Jezus Christus? Ook Hij vraagt ons: ‘Denk aan Mij!’ En niemand verdient dat zoals Hij!

Hij, de Zoon van God, kwam op aarde. Hij ging Zijn eigen schepping binnen. Welkom was Hij niet. Integendeel, Hij heeft veel tegenstand en vijandschap ondervonden. Ten slotte hebben de mensen Hem gekruisigd. Hij gaf Zijn leven voor ons. Hij is het volkomen waard dat we elke dag aan Hem denken en volkomen voor Hem leven!

Raakt het u allen niet, voorbijgangers? Aanschouw en zie of er leed is als mijn leed, dat mij is aangedaan, waarmee de HEERE mij bedroefd heeft op de dag van Zijn brandende toorn.

Klaagliederen 1 vers 12

Wie heeft meer recht dan de Heere Jezus om deze woorden uit te spreken? – Aan het kruis hing Hij, beladen met onze zonden, ja, tot zonde gemaakt. Vierduizend jaar lang had God de zonde verdragen, wetend dat op Golgotha Zijn eer zou worden hersteld. Vooruitziend op het kruis, kon Hij wachten.

Toen de Heere Jezus echter aan het kruis hing en de zonde op Zich nam, ontbrandde Gods heilige toorn. Het leed van de Heere Jezus was Hem door God aangedaan. Godzelf moest Hem verlaten en Hem treffen met het zwaard van Zijn gerechtigheid.

Dat leed was met niets te vergelijken. Er is onvoorstelbaar veel pijn op aarde, maar niets komt ook maar in de buurt van wat de Heiland op Golgotha heeft meegemaakt. Hij was Zelf volmaakt, zonder enige zonde. Daarom had Hij onafgebroken de gemeenschap met God genoten. Maar in de uren van duisternis liet God Hem alleen. Geheel verlaten, in volslagen eenzaamheid leed Hij, onnoemelijk!